Pedagoji Üzerine Notlar - Yurtdışı Öğretmen

Destekleyenler

En Çok İzlenen Haberler

Pedagojik öğrenme diye adlandırılan, öğrenmenin bizzat kendisinin kanıt olarak arz edilmesidir. Örneğin, Dünya yuvarlaktır diyen bir çocuk, bizzat bu sözü seslendirmesiyle konuyu öğrenmiş addedilir. Yani "Dünyanın yuvarlak olması gerekir" değil.

Bugünkü eğitim anlayışında çocuğun öğrenip öğrenmediğini davranış kodlarıyla ölçebiliyoruz. Ama bu temelden çürük.

Öğrenme çocuğun içsel sürecini hesaba katan gözlemleme yeteneğinden yoksun. Bu yüzden ölçülen şey, öğrenmiş adettiğimiz çocuğu olumlayarak, gösterilmesi gereken davranış kodunu, bir mesafe olarak, bir eksiklik olarak öğrenmemiş çocuğun kursağında bırakır.

Öğrenmemiş çocuk bu davranış kodunu gösteremediği için, diğerlerinin nezdinde öğrenmemiş olduğuna razı gelmekle kalmayacak, neyi öğrenmesi gerektiğini de bir öğrenme adabı olarak bilmiş olacak.

İşte başlangıçta çocuğa dayatılan bu razı gelme bugünkü hâkim pedagojinin ilk ve köklü biçimde öğrettiği kuraldır.

Yakın plandan geçmişe doğru çocuk, öğretilen her türlü tarihsel, dinsel idollerle hep küçük kalacağının idrakindedir. Çocukluk fiziksel, bilinçsel bir dönem değil, bu anlayışla geçmişe göre sürekli çocuk kalan ideolojik geleceğin potansiyelidir.

Pedagojinin görgüden miras aldığı bu düstur sevmekle ilgilidir. Sev! Sevmelisin! Nesneyi sevmekten, oyunda bedeninin olanaklarını gerçekleştirmeyi sevmeye geçen çocuk, yepyeni bir sevme konseptiyle (buradaki ironi belli oluyor mu?) tanışır: Öğrenmeyi ve öğrenmiş olan, emsal alacağın ve hep gerisinde kalacağın ölüyü sev!

Annesini, babasını, kardeşini, arkadaşını, çizgi film kahramanını seven çocuk birden Şamanist olur ve dünyamızda dolaşan iyi huylu ölülerin ruhlarını da sever. Daha açıkçası pedagojik öğrenmeyle tanışan çocuk öğrendikçe sevileceğinin bilincinde olarak, sevmeyi bedeninden çıkan bir açılma yerine kendisine töhmet karşılığı verilen bir ödeşme olarak yaşamaya başlar.

Ne demişti dünya yurttaşlarından biri: "Yaşayanlardan çok ölülerden çekiyoruz."

Öğrenmenin içsel sürecini hesaba katmamak ölçmeyle ilgili bir teknolojik yetersizlikten kaynaklanmıyor. Çünkü içsel süreç denilen dışarıdakinin gözlemlediği değil, öğrenemediğinin farkına varan ve zaten öğrenmenin ta kendisi olan bireysel bir süreçtir: Haa! Evet, Dünya yuvarlaak. Cevap değil; daha çok şaşkınlığını itiraf eder gibi . Hatta elinde olmadan.

Konrad Lorenz, evde beslenen üç aylık bir köpeğe çişini yapmayı nasıl öğreteceğimizi anlatır: Tam çişini yapmaya eğilim gösterdiği anda onu mümkün olduğu kadar hızlı dışarı çıkarmamızı söyler. Özellikle de çiş için köpeği her dışarı çıkarmamızda hep aynı yere götürmemizi salık verir. Orada ihtiyacını giderince de onu, kahramanca bir şey yapmış gibi övgü ve sevgi yağmuruna tutmamızı vurgular.

Şimdi Konrad Lorenz' in deneyimiyle köpek çişini yapmayı öğrenmiş deriz.

Ama doğru cümle şudur: Köpek dışarıda o yere çişini yaparak nasıl övgü alacağını öğrenmiştir.

Bitmedi. Köpek, Konrad Lorenz orada olmadığında da, yani övgüyü beklemeden de çişini hep aynı yere yapar. Artık, köpek nasıl övgü alacağını öğrenmeyi unutmuş olarak çişini yapmayı öğrenmiştir.

Bugünkü pedagoji anlayışında çocuğun öğrenmesi ile köpeğin öğrenmesi arasındaki fark nedir? Yani olması gereken farka göre.

Hemen akla gelen motor davranış klişesini rafa kaldırarak düşmek gerekir bu sorunun peşine.